Bez moderowania #1 – Kacper

Kacper Słowik to jeden z najbardziej aktywnych uczestników projektu. Postrzegam go, jako niespełnionego artystę-poetę-wierszokletę. Jedni go lubią, inni muszą lubić, ale jedno jest pewne – jego charyzma wykracza poza powszechnie przyjęte normy. Dziś przeprowadziłam z nim dyskusję o dyskusji.

Karola Jankowska: Moderowałeś trzy dyskusje. Która z nich była dla Ciebie najtrudniejsza do poprowadzenia?

Dla mnie najtrudniejsze są dyskusje, w których inni mają więcej do powiedzenia niż ja. To jest bolesne i inspirujące zarazem. Zdecydowanie najciężej prowadziło mi się „Salę samobójców”. Wszyscy wyrywali sobie mikrofony, a kolejka do zabrania głosu nie miała końca. Myślę, że każda dyskusja na swój sposób jest trudna. Nie jest możliwe poprowadzenie dobrej, zwięzłej, zmierzającej do pointy dyskusji, z udziałem tylu ludzi. To jest po prostu trudne, więc nasze zadanie także nie jest łatwe.

Na czym polega więc rola moderatora?

Moderator wskazuje kierunek, pokazuje gdzie podążać…

(śmiech) Quo Vadis dyskusjo?

…no a tak przede wszystkim to podaje mikrofon. Jest swojego rodzaju gońcem.

Czy czujesz się dobrze „dyrygując ludźmi” – decydujesz komu wręczysz mikrofon. Równie dobrze mógłbyś dawać go tej samej osobie gdyby na przykład jakaś laska z widowni Ci się spodobała?

Gdybym preferował jedną i tą samą osobę, z pewnością nie umknęło by to uwadze uczestników dyskusji. Jednak, mimo, że staram się unikać takiego zachowania, zdaję sobie sprawę, że jako prowadzący dyskusję jestem oceniany. Przykładowo podczas dyskusji na temat filmu „Jesteś Bogiem”, gdy dość niefrasobliwie skrytykowałem muzykę rapową i stwierdziłem, że jest słaba technicznie, ktoś z widowni skomentował, że to ja jestem słaby technicznie… 😀

Moderowanie jednak to nie jest żaden przywilej, a służenie ludziom. Jesteśmy od tego żeby biegać a nie kierować nimi.

Czy podczas prowadzenia dyskusji masz ochotą nie podawać niektórym osobom mikrofonu?

Czasem nie mam ochoty, ale potrafię się powstrzymać. Sama wiesz, że nie wszyscy świecą intelektem… ale nie można im odmówić wypowiedzenia się. Żyjemy w demokratycznym państwie i urzędujemy w demokratycznej sali kinowej. Chcąc nie chcąc, muszę podawać mikrofon wszystkim, mimo że nie zawsze podoba mi się co i jak mówią.

Lubisz gdy wszyscy się na Ciebie patrzą, gdy mówisz?

Chciałbym Cię poprawić: Kiedy wszyscy mnie podziwiają. To tak, lubię.

A jeśli Cię nie podziwiają i widzisz, że twoja wypowiedź jako moderatora nie spotyka się z aprobatą publiczności… Czy czujesz się wtedy mniejszy niż jesteś?

(śmiech) I kto to mówi (Karola mierzy całe 159 cm –  przyp.red.). Powiem Ci, że szanuję i lubię osoby, które się ze mną nie zgadzają. Wolę takie momenty od tych, gdy wszyscy mi przytakują. Lepiej być czarną kropką na białym papierze, niż białą na czarnym…nie, w drugą stronę. No to inaczej: lepiej być jedną rybą, która płynie pod prąd niż dołączyć do tego prądu.

Z Kacprem rozmawiała Karola.

031_2015_11_10_BBF_KNH_Body_1535
Karola jest uczennicą L.O. V we Wrocławiu. Lubi pisanie, tworzenie muzyki oraz lepienie i konsumowanie pierogów ruskich.
Jest jednym z uczestników „Ponad Granicami”. Dała się poznać, jako bardzo sprawny moderator dyskusji filmowych.

2015_10_02_Beyond_Borders_5774 Kacper to przede wszystkim człowiek. Później uczeń I klasy liceum, miłośnik niekonwencjonalnego (normalnego też) teatru i chaotycznej harmonii w muzyce. Pogodny, auto-ironiczno-narcystyczny, ale również melancholijny i skromny.